punnaorn

จอร์จ...

ลอร่าเกิดอาการจิตตกอย่างรุนแรงในรอบหนึ่งปีครึ่ง ด้วยความเครียดแสนสาหัสทั้งเรื่องงานและ
เรื่องส่วนตัว

บ่นไปบ่นมา.. ได้แต่บ่น.. เหมือนเดินวนไปวนมาอยู่ในอ่าง 

เอารูปมาลงเล่นๆ.. เป็นรูปที่จขบ.ใช้ทำคอนแทคชีทติดไว้ในห้องกับรูปอื่นๆที่เอาไว้เตือนความจำ ในช่วงจิตตกอย่างตอนนี้ว่าขนาดฝันมันยังมีทั้งฝันดีและฝันร้ายปนๆกันไป  โลกแห่งความจริงก็ต้องมีทั้งเรื่องดีเรื่องร้ายเหมือนกัน เก็บเอาเรื่องไม่ดีเป็นบทเรียนแล้วเดิน
ตีคู่ไปกับมัน แต่อย่าไปแบกมันเอาไว้ while keeping the best memories closet to the heart.. and you move on.. and life goes on..

ความสุขผ่านมาและก็ผ่านไป และหวังว่าอีกไม่นานจะผ่านมาอีกครั้ง

เพื่อที่จะได้ผ่านไปอีกครั้ง

เพื่อที่จะได้เก็บไว้เป็นฝันดี.. ให้คิดถึงตอนจิตตก

ไม่เรียงวัน เวลา และสถานที่ค่ะ แต่เป็นช่วงเวลาดีๆของชีวิต..

 เหมียว.. เจอพี่เค้าริมทางตอนนั่งรถแดงไปปายกะพี่ชายที่รักยิ่ง

 

หลังประชุมที่ยูกานด้า เหมือนจะเต้นรำแต่ไม่่ใช่นะ..มั้ง 

งานเลี้งส่งนายเก่าต้อนรับนายใหม ที่สุขุมวิท เหล้าๆๆๆ และเหล้า 

 

ยิ้มได้จิตมาก.. งานวันเกิด นั่นเดรกกะโรเบิร์ตหลังจากเหล้าๆๆๆ และเหล้า 

จอนนี่.. เป็นคนดี 

วันเกิดฉัน.. ที่กรุงเทพฯ 

สถานีรถไฟ.. ที่มาพูโต โมซัมบิค 

ฉันเคยยิ้มได้อย่างนี้.. นานมาแล้ว 

เวอร์ติโก้.. บันยันทรี ฉันชอบกรุงเทพฯตอนกลางคืน..

เลือกซื้อปู.. ที่โมซัมบิค..โอ้แม่เจ้า เหมือนปูไทยอย่างกะแกะ

หล่อ 

มีความสุข...

สุดยอดเด็กน่ารักสองคนที่ซอราโต้ อัฟริกาใต้  

.

..

...

จินโทนิค 

 .

..

...

เคยมีคนบอกว่า ความสุขจริงๆมันไม่มีหรอก มีแต่ช่วงทุกข์น้อยหน่อยเท่านั้น.. แต่ฉันว่า ฉันเคยมีความสุขจริงๆ จริงๆนะ

 

หวังว่าความทุกข์ก็จะเป็นเหมือนความสุข.. ผ่านมา เพื่อผ่านไป

 

ตอนนี้ไม่สุข.. แต่จะเปลี่ยนเป็นสุกแทน

 

เ้ค้าจิตตก 

 

ช่วยปลอบเค้าหน่อยสิ

เย้... ได้ฤกษ์อัพเอ็นทรี่นี้ซักที หลังจากผ่อนผันมาหลายต่อหลายอาทิตย์

เอ็นทรี่ที่แล้วจิตตกเล็กน้อยแต่พองามค่ะ ขอบคุณข้อคิดดีๆของทุกๆท่านนะคะ

งานนี้กลับมาตามสัญญาเมื่อสายันต์ (เอิ่ม...) งานแนปแปด ถนน นิมมานเหมินทร์ ที่เชียงใหม่ค่ะ รูปเยอะเล็กน้อยแต่พองามนะคะ เริ่มกันเลยม้ายย

 

งานแนปนี่เป็นงานแบบปิดถนนคนเดินนะคะ ซอยที่ปิดคือนิมมานเหมินทร์หนึ่งจขบ.เพิ่งเคยไป
เป็นปีแรก.. ติดใจมากค่ะ ติสส์ซะไม่มีอ่ะ เค้าจะตั้งร้านเป็นซุ้มๆริมถนน.. คล้ายๆจตุจักรไม่ติดแอร์แต่โอ้แม่ก๊อดดด ช่วงนั้นเจียงใหม่เจ้าอากาศหนาวๆเย็นๆกะลังโรแมนติคฮ่ะ.. ถ้าใครได้ไปกะคุณสุดที่รักคงหลั่นล้ามาก

นี่อะฮั้นไปกะเพื่อนสาว... เฮ้อ...

นี่คือร้านกล่องไม้ใส่ของกระจุบกระจิบค่ะ.. ราคาไม่กระจุบกระจิบเล้ย.. ฮึ่ยยย แต่เป็นงานทำมือนะ
(แล้วแกจะให้ใช้สะดือเลื่อยไม้เรอะ)ทั้งหมด สวยค่ะสวย...

 

ร้านขายพวกของประดับบ้านค่ะ พวกโคมไฟทำมืออะไรอย่างนี้น่ะ ทำด้วยหินบ้างอะไรบ้าง(?)
น่ารักสุด เห็นแล้วยากได้ แต่คิดๆดูแล้วหากมาอยู่ในห้องเราคงเป็นที่กักฝุ่นเป็นแม่นมั่น ฮือออ..

 นี่คือร้านของไม้ของเพื่อนพี่ชายจขบ.ค่ะ ร้านเค้ามีของแปลกๆเยอะมากเลย โทนร้านสีขาวๆ
เราชอบนกฮูกอยู่แล้วเลยชอบร้านนี้มากๆ เค้ามีนกฮูกเยอะมากค่ะ

 

ข้างล่างนี่ดูเหมือนร้านกาแฟไฮโซมั้ยคะ.. น่ารักสุด แต่อันที่จริงแล้ว.. พี่เค้า.. พี่เค้า...

เป็นร้านตัดผมค่ะ   ไฮโซสุดยอด แถวที่ทำงานดิฉัน (สุขุมวิท) สู้บ่ได้เลยน้ออ

เอ่อ.. ร้านนี้ไม่ใช่ซุ้มงานแนปนะคะ เค้าอยู่ของเค้าเป็นปกติล่ะ (ลองนึกภาพร้านขนาดนี้หายตัว
ชั่วข้ามคืน... อ๊ะแต่ว่าไม่ได้ เมืองไทย อะราย กะเกิดขึ้นได้นะคะ)

ร้าน.. ถ้าจำไม่ผิดจะชื่อสุริยันต์ จันทราค่ะ ข้างในขายของติสๆทำมือเช่นกัน

นี่คือรูปที่จขบ.ชอบมากค่ะ ใช้วิธีวาดแบบไหนไม่รู้เพราะฉันไม่ได้เรียนศิลป์มา.. รู้แต่ว่าภาพนี้
"มันเป็นศิลปะะะะะ"  อี่ๆๆๆๆๆๆ ชอบการใช้สีชอบบรรยากาศชอบทุกอย่างเล้ยยย

 ปิดท้ายด้วยร้านที่ไปทุกครั้งที่ไปเชียงใหม่.. เฮือนสุนทรี.. อาหารอร่อยคุ้มราคา มีการแสดงหุ่น
กระบอกให้ดูด้วยนะ ชั้นบนคุณสุทธรี (เจ้าของร้าน แม่คุณลานนา) ออกมาร้องแพลทุกวันค่ะ.. เสียงดีมากเลย.. ร้องเป็นคำเมือง รู้เรื่องมั่งไม่รู้เรื่องมั่ง ใช้ใจฟังเอานะ

อ๊ะปิดท้ายจริงๆ.. รถด่วนค่ะ อร่อยนะนี่... แต่บางทีตอนทานเกิดความรู้สึกว่ารถด่วนมองหน้า..
แอบหลอนกะขนลุกเล็กน้อย...

 

อี่ๆๆๆๆๆ  

 

มีความสุขมากๆนะคะทุกท่าน 

 

 

 

แสดงความคิดเห็นอย่างตรงไปมาต่อคนอายุมากกว่า... เป็นการไม่เคารพวัยวุฒิ.. แล้วชาติจะเจริญได้อย่างไร

ไม่สงสารคนที่ไม่ควรสงสาร... โอ๋ยยยโหดร้าย... แล้วเค้าจะได้เรียนรู้ความผิดของตัวเองมั้ย 

ทำงานได้เงินเดือนสูง... คือคนที่ประสบความสำเร็จในชีวิต.. ชีวิตมันมีอยู่แค่นี้หรือ

ใช้ของแบร์ดเนม.. คนรอบข้างพินอบพิเทา.. ทำไม

มีโฆษณาออกมาอารมณ์ว่าบ้านคุณบอกความเป็นตัวคุณ... ถ้าบ้านดูดีคนที่อยู่ในนั้นจะเป็นคนดีโดยอัตโนมัติหรือไง

น่าเบื่อวุ้ย...

ฉันรักเมืองไทย แต่บางทีอดคิดไม่ได้ว่าทำไมบางครั้งสังคมเรามันวัตถุนิยมสุดโต่งขนาดนี้หนอ