punnaorn

ยังจ้ะ..

จขบ.ยังไม่กลับบ้านเรารักรออยู่ตอนนี้ยังทำตัวเป็นแม่นกขมิ้นค่ำไหนนอนนั่นอยู่ในฝรั่งเศส

แต่นึกขึ้นมาได้ว่าเรามีรูปตอนไปทำงานที่เซเนกัลอยู่ในคอมพิ้วเครื่องนี้ เลยว่า
จะเอาภาพสวยๆ กะเรื่องราวต่างๆมาเขียนสู่กันอ่านนะจ๊ะ

เซเนกัลอยู่ในทวีปแอฟริกาฝั่งตะวันตก.. ภาษาที่ใช้มีหลายหลายแต่ภาษาพื้นเมืองที่ใช้มากอยู่คือวอลอฟ อันภาษา
วอลลอฟที่จขบ.รู้จัก มีอยู่คำหนึ่งค่ะ คือ วาว แปลว่าเยสในภาษาปะกิดนั่นเอง

นอกจากนี้ภาษาที่ใช้ในราชการคือภาษาฝรั่งเศสค่ะ เพราะเซเนกัลเคยเป็นเมืองขึ้นของฝรั่งเศสตั่งแต่คศ . 1890-1960

นี่คืออิลกอเร่ หรือกอเร่ไอร์แลนด์ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากดาการ์ซึ่งเป็นเมืองหลวงนักค่ะ  สวยใช่ม้าาา

คนที่นี่มีทั้งรวยและจนผสมกันไป.. ที่โดดเด่นคือรวยก็รวยซะไม่เข็ดที่จนก็จนกันจริงๆจังๆไม่กลิ้งกลอก ฤดูกาลบ้านเค้าคล้ายบ้านเราแต่จะแห้งและเย็นกว่าค่ะ

 นี่คือ... ใ่ช่แล้ว สาวไทยในเซเนกัล ตอนนั้นสายข้อมือกะลังเป็นที่นิยมฮ่ะจขบ.เลยใส่ stand up speak up กะ
เรารักในหลวงไป ปรากฎว่าคนที่นั่นตื่นเต้นชอบใจกันมาก ถึงขนาดเอาสร้อยหินมาแลก (แต่เราไม่แลก)

 หนึ่งในเด็กที่อยากได้ wrist band ของเราล่ะ

มีเรื่องตื่นเต้นนิดหน่อยเกิดขึ้นระหว่างเราอยู่บนเกาะนี้ คือช่วงนั้นลอร่าเดินทางในทวีปนี้บ่อยอยู่เลยเกิดห้าวเดิน
เล่นในเกาะคนเดียว (ภาษากะตุ๋ยอะหยุยยชู่วว อะฮั้นก็ฟังได้แต่ไม่รู้เรื่องเสียด้วย) ตานี้มีเด็กคนหนึ่งเห็นลอร่าใส่สายรัดข้อมือเดินไปเดินมาแล้วเกิดอยากได้เลยเดินตามฮ่ะ ไอ้เดินตามน่ะเราเฉยๆ
แต่ซักพักคุณน้องเธอก็เข้ามาสะกิดๆๆๆพยายามปลดสายรัดข้อมือออกจากมือลอร่า! จอร์จ..มันจะกล้าเกินไป
รึเปล่า... อะฮั้นด้วยความที่เป็นสาวไทยใจฉกาจก็เริ่มเปิดศัุกราชอบรมสั่งสอน (เป็นภาษาอังกฤษ) ว่าไม่ได้อย่าง
นั้นไม่ได้อย่างนี้เพราะการขโมยเป็นสิ่งไม่ดี บลา บลา บลา... (เป็นภาษาอังกฤษ) เด็กนั่นก็คง ของหนูเถอะหนู
จน หนูอยากได้ บลา บลา บลา (เป็นภาษาฝรั่งเศส) แล้วจะรู้เรื่องกันมั้ย

พูดกันไปพูดกันมาจนน่าปวดหัว จขบ.ว่าไอ้เด็กนั่นก็รู้เรื่องแหละว่าชั้นไม่ให้เฟ้ย แต่คุณน้องเธอก็ตื้อจะเอาน่ะฮ่ะ

ขอให้นึกภาพว่าเป็นเกาะที่ไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวและปล่าวเปลี่ยวเอกา จขบ.มองไปทางไหนๆนอกจากทิวทัศน์
สวยๆแล้วก็เห็นแต่ไอ้คุณน้องคนนี้นี่แหละ จากนั้นไม่นาน ลูกพี่ของคุณน้องเค้าก็เดินเข้ามา ทำกริยาแบบเดียว
กันคืออยากได้สายข้ัอมือของลอร่า แต่ด้วยความที่มันไม่มีใครเลยนอกจากเราสามคนในบริเวณนั้น 

อะฮั้นก็เผ่นสิคะ

แต่ เดี๋ยวก่อน สองคนนั้นเธอเดินตามเจ้าค่ะ คอยดึงกระเป๋าถามว่ามาคนเดียวหรือ บลา บลา บลา.. อีตอนนี้
มานนเจือกพูดภาษาอังกฤษได้ ดู๋ดู มันน่ามั้ย

จขบ.เกิดปอดเลยกลับไปเข้าฝูง.. เอ๊ย กลัยไปรวมกลุ่มค่ะ โชคดีที่หาฝูงเจอในระยะเวลาไม่นาน 

ส่วนสองคนนั้นพอเห็นลอร่ากลับเข้าโขลงก็เดินจากไป... มันน่า...

นี่คือกลุ่มผองเพื่อนที่ช่วยชีวิตอะฮั้นไว้

ดูไปดูมาเกาะเค้าก็คล้ายๆเกาะสมุยบ้านเรานิดหน่อยนะฮะ ว่ามั้ย

นี่คือพิพิทธพันธ์ค่ะ เกาะนี้มีชื่อเสีย(ง) ในเรื่องการเป็นท่าเรือค้าทาสค่ะ ทาสจากแอฟริกาตะวันตกจะถูกส่งออก
ทีหนึ่งเป็นคาราวานลงเรือสินค้า่ไปมากๆ วิธีการคือให้พวกเดียวกันนั่นแหละไปกวาดต้อนมาโดยพวกฝรั่งเศสจะ
จ่ายค่าทาสให้เป็นลูกปัด หินสี ปืน ลูกกระสุน ผ้า หรือพวกสินค้าจากยุโรป

สมัยนั้นยังไม่ใช่การค้าทาสเข้ายุโรปนะคะ แต่เป็นการค้าเข้าอเมริกาโดยเค้าจะมีวิธีอย่างนี้ค่ะ

ฝรั่งเศสจ่ายเซเนกัล(ทาสจากหลายๆที่ในแถบนี้)ด้วยของข้างต้น ขนทาสไปอเมริกา ให้ทาสผลิตพวกวัตถุดิบ
เช่นปลูกและเก็บเกี่ยวฝ้าย หินสีๆๆ ส่งไปยุโรปเีืพื่อผลิตเป็นผ้า ลูกปัด ปืน แล้วส่งไปแลกทาสในแอฟริการไงคะ

ดีออกเนอะ ลูกใครเมียเขาไม่สำคัญ ขอให้พวกได้มีเงินจากการจับเสือมือ(เกือบ)เปล่าเป็นพอ !

ไอ้พวกนี้นี่ มันน่า.....

แต่เกาะนี้สวยขาดใจจริงๆ นั่นทำให้เรารู้สึกทั้งรักทั้งชังเกาะนี้อย่างบอกไม่ถูกนะคะ

ในความงามมักมีความน่ารังเกียจซ่อนอยู่ และบางครั้งถ้าเรามองค้นดีๆ ในความน่า
รังเกียจอาจมีความดีงามซ่อนอยู่ก็ได้... ใครจะรู้เนอะ ของอย่างนี้ต้องดูด้วยตา เห็นด้วยใจค่ะ

เอาเป็นว่าพิพิธพันธ์ส่วนใหญ่ของที่นี่จะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการค้าทาส เช่นภาพข้างบนคือที่ๆเค้าเอาไว้ขังทาส
ก่อนส่งลงเรือค่ะ วีซ่าก็ไม่ต้อง สบายจะตาย.. แค่เสี่ยงหนาวตายในเรือและถูกทารุณในอเมริกานิดหน่อยเอง !

บ้านชาวพื้นเมืองแถบนั้นค่ะ 

โอ้ๆๆๆ คุณผู้หญิงใต้ท้องฟ้่าอยากให้ลอร่าทำฟ้อนท์ตัวโตๆ หุๆๆๆ

อยากเปลี่ยนให้ตัวอักษรใหญ่่่อยู่นะฮะ แต่จขบ.เป็นพวกเทคโนโลยีของแท้คือ ที่ไม่ใช่เทคโนไฮยีอ่ะค่ะ เคยลองใช้ฟอนท์ใหญ่ๆแล้ว ลอคมันเพี้ยนค่ะ รูปมั่วหมดเลยอะฮือๆๆๆ

พูดง่ายๆคือทำไม่เป็นนั่นเองค่ะ

ซอรีนะฮะ แต่คุณพี่ลองใช้ Ctrl + เพื่อขยายตัวอักษรดูก็ได้นะคะ

จขบ.จะไปแอ่วปารีสพรุ่งนี้ล่ะ อยู่อีกสองสามวันแล้วก็กลับบ้านวันอาทิตย์ทันฉลองวันพ่อพอดีฮับ

หวังว่าคราวนี้เราคงกลับมาด้วยความทรงจำดีๆล่ะนะ 

บายจ๊ะ