punnaorn

ดู ดู๊ ดู ดูเธอทามมมมม...ทามมายถึงทามกะฉานนด้ายยย

ไม่มีไรหรอกค่ะ 

เรื่องของเรื่องคือเพลงนี้มันไม่ยอมออกไปจากหัว จริงๆเป็นเพลงเก่าที่โฆษณารังนกสก๊อต เค้าเอามาใช้ใหม่ใน
เวอร์ชั่นที่ได้จิตมาก ทั้งโฆษณาแง่งไม่มีอะไรเลย เนื้อเรื่องก็ซ้ำไปซ้ำมา แค่แม่นางแก่ลงและพี่หลวงเค้าหล่อขึ้นหลังโดนสาดด้วยรังนกที่คงแปรสภาพเป็นคอโรฟิวช่วยให้พี่เค้าสังเคราะห์
แสงได้ถึงได้หล่อซะ เพลงกะวนไปกะวนมาอยู่นั่นล่ะ เป็นโฆษณาที่เหมือนจะง่าย แต่คนที่คิดออกมานี่ไดเดียบรรเจิดชะมดเช็ดเลยแฮะ.. ดูเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อเลยให้ตายเหอะโรบิ้น

วันนี้ผีแม่บ้านเข้าสิงค่ะ เลยเข้ามาปัดฝุ่นบล๊อกซักกะหน่อย.. หลังหายไปหลายเดือนเพราะมัวแต่ ร สระ แอ๊ด แรดอยู่ 

ท่านที่ตด(ติด)ตามตอนต่อไปของขล๊อกนี้คงเคยคุ้นๆว่าอะฮั้นมักจะได้ไปทำงาน ในประเทศที่คนทั่วไปเค้าไม่ค่อยไปกัน เช่นอูกันด้า เคนย่า โมซัมบิค อะไรอย่างนั้น แต่ฉนั้นฉนี้หนา เราขอบอกว่า
บ้านเมืองเค้าน่าไปไฮโซโอ้โหเฮะนะคะ อาจไม่ได้มีแบบ อารากอร์น (ที่เป็นลูกของอาราธอร์น ทายาทอิซิดอร์) ขออภัย.. จขบ.พูดถึงพารากอร์นทีไรจะคิดถึงอารากอร์นแล้วก็ลามไปถึงคุณป้อเค้าทีนั้น 

กลับเข้าเรื่องล่ะ 

เอาเป็นว่า เค้าอาจไม่มีพารากอร์น เกษร เซ็นทรัล บลาๆๆ (ก็แหงล่ะมันแบรนด์ไทยนิ) แต่บูติกโอเต็ลพี่เค้านี้
แจ่ม ระเบิดเริดสะมันเตา มิเป็นสองรองใครค่ะ..

กรณีศึกษาวันนี้ พี่น้อง เราจะไปกันที่ยูกันด้า
ไกด์ของเราจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากซุปเปอร์สตาร์ระดับโลก ขอเชิญเดอะบุชชช ณ บ้านขาว (white house) ค่ะ 

ปรบมือ แปะๆๆๆๆๆๆๆ 

จอร์จ ๐๐ สวัสดีทั่นผู้ชมสวัสดีลอล่า.. วันนี้เราจะพาทุกท่านไปพักโรงแรมที่ยูกันด้า 

ลอล่า ๐๐ โอ้ไม่นะจอร์จคุณคงไม่บอกว่าที่นั่นมีบูติกโฮเตลด้วย

จอร์จ ๐๐ โอ้ใช่แล้วล่ะลอล่า คุณต้องไม่เชื่่อแน่เลย ที่นั่นมีบูติกโฮเตล มันเป็นโรงแรมบนเขาทีสวยมากเลย

ลอล่า ๐๐ โอ้พระเจ้าจอร์จ มันเป็นไปได้เหรอเนี่ย

จอร์จ ๐๐ มันไปเป็นได้แล้วลอล่า วันนี้ ทีวีไดเร็กขอเสนอ เดลีเลาจ์ บูติกโฮเตลสุดฮิปใจกลางภูเขาที่ยูกันด้า ที่
นี่ไม่มีไฟเพื่อคงไว้ซึ่งความเป็นธรรมชาติสูงสุด 

ลอล่า ๐๐ โอ้จอร์จ แล้วเราจะอาบน้ำได้อย่างไร มันหนาวมากไม่ใช่เหรอ

จอร์จ (เหล่หางตาดูลอล่า.. คิดในใจ.. E โง่) ๐๐ โอ้ลอล่า คุณรู้จักถ่านมั้น มันใช้ให้ความร้อนได้เหมือนกัน

ลอล่า (แอบสงสัยว่าโดนด่า แต่ไม่เป็นไร แก้แค้นร้อยปีมิสาย) ๐๐ โอ้จอร์จ ใช้ถ่านหรือนี่ มันยอดไปเลย ได้บรรยากาศดีจริงๆ

เดอะบุชช ๐๐ งั้นเราจะช้าอยูไย รีบไปกันเลย พี่น้อง ตามข้าพเจ้ามา

เตร๊งง เตร็งงง เตร่งง เตร๊งงงงงง เตรง เตร่ง เตร้ง เตร๊ง เตรงงงง

ก้าวเท้าขวาขึ้นรถจี๊ปเชอโรกี (ที่นั่นสูงมากค่ะ ต้องขับเคลื่อนสี่ล้อถึงจะตะกายขึ้นไปได้) 

ลอล่า ๐๐ จอร์จ.. วันนี้อากาศดี ฟ้าใสมากเลยล่ะ

จอร์จ (คิดในใจว่า so what .. แต่เพื่อความสงบสุขของครอบครัวหมายเลขหนึ่งจึงจำใจเล่นด้วย) ๐๐ โอ้ใช่แล้ว
ลอล่า มีนกสองตัวบินอยู่บนฟ้าด้วย

ลอล่า ๐๐ สวยมากเลยจอร์จ เรากำลังขับขึ้นเขากันแล้ว บนนี้สูงมาก เมฆหมอกปกคลุมตลอดเวลา โดยเฉพาะช่วงย่างเข้าหน้าหนาวเช่นนี้..  ดูวัวพวกนั้นสิ หน้าเหมือนเธอเลยจอร์จ

จอร์จ ๐๐ ( เออ..แม่คนสวย แม่ปลากระโฮ่ชนเขื่อน) ๐๐ ......

ลอล่า ๐๐ (สะใจได้แก้แค้น) ๐๐ นั่นคือบ้านเรือนแถบชนบทของที่นี่ ตัวบ้านทำจากปูน หลังคามุงสังกะสี ถ้าไม่มีปูนก็ใช้ดินเหนียวในพื้นที่แล้วมุงด้วยฟาง

จอร์จ ๐๐ เช่นบ้านหลังนี้เป็นต้น เด็กคนนี้ ตาสวยมากเลยลอล่า

ี้

 ลอล่า ๐๐(เห็นด้วยแต่ไม่อยากพูด) เอ้ามีผู้โดยสารสองคนอยากลงซื้ออ้อย.. จอดป้ายให้ลูกทัวร์ซื้ออ้อยหน่อยย

จขบ. ๐๐ นั่นไม่ใช่หนุ่มจอร์จกะนังลอล่านะคะ อะฮั้นเห็นเด็กนักเรียนซื้ออ้อยอยู่เลยเปรี้ยวปากอยากแ_กอ้อย (อุ้ย
หยาบคาย) เด็กๆคงมิเคยเห็นกระเหรี่ยงจากเมืองไทยเลยเข้ามามุงใหญ่ค่ะ อันที่จริงครั้งนี้เรามากันสี่คน ไม่รวมพี่
ขับรถ แต่อีกสองสาว (ที่จริงๆก็อยากกินอ้อยเหมือนกัน)ขึ้เกียจลงจากรถเลยส่งเราเป็นหน่วยหน้าไปหาเสบียง

ขึ้นรถมาได้ก็วัดกันทุกคนฮ่ะ 

จอร์จ ๐๐ เอ้าแบ่งอ้อยกันไปครับพี่น้อง แบ่งๆกันไป สี่มัดยี่สิบ สี่มัดยี่สิบ

ลอล่า ๐๐ เอ้าค่อยๆค่ะ เดี๋ยวฟันหัก อะทุกท่านเหลียวซ้ายย เราสูงขึ้นมาจากระดับน้ำทะเลอักโขอยู่

จอร์จ ๐๐ โอ้ลอล่า คุณรู้มั้ยว่ามันสูงเท่าไหร่นะนี่

ลอล่า ๐๐ โอ้จำไม่ได้น่ะจอร์จ.. เธอล่ะ จำได้หรือเปล่า

จอร์จ ๐๐ ไม่ได้เหมือนกัน

ลอล่า ๐๐ ...... 

เดอะบุชช ๐๐ และแล้วเราก็มาถึง

ต๊ะแดมมม

เดลีเลาจ์

จอร์จ ๐๐ เพียงตะกายผ่านทางเดินที่แวดล้อมด้วยดงลาเวนเดอร์นี้ขี้นไป (อันนี้เรื่องจริง)

ลอล่า ๐๐ ท่านก็จะได้พบกับ

เดอะบุชชช ๐๐ ท๊ะแดดมมมม วิลล่าของเดลีเลาจ์

จขบ. โอ้พระเจ้า.. รำคาญไอ้สองตัวนี่มาก

จอร์จ ๐๐ อะไกล้เข้าไปอีกนิด

ลอล่า ๐๐ อ๊ะชิดเข้าไปอีกหน่อย.. ไปดูสวรรค์น้อยๆกันเถอะค่ะพี่น้อง

ขออนุญาตผลักเดอะบุชชตกเหวนะคะ ทนไม่ไหวแล้ว

มันเป็นจะอี้ค่ะ.. สามเตียง สำหรับสาวๆสามคน ทุกกิจกรรมการอาบน้ำต้องรีบทำให้สำเร็จเสร็จดีก่อนพระอาทิตย์
ตกเพราะจะมืดและหนาว ถึงเค้าจะอุ่นน้ำให้ก่อนก็เอาไม่ค่อยอยู่ค่ะเพราะแม่งหนาวโคตรค่ะ

แถมพนักงานโรงแรมมีขู่.. ก่อนนอน ดูดีๆนะครับ งูมันชอบเข้ามาหาความอบอุ่น โอ้แม่งก้อด อิฉันจะรอดมาดูสายันห์ตะวันรุ่งมั้ยคะเนี่ย

แต่เอาเป็นว่าโดยรวมแล้วเป็นรีสอร์ทที่สวยมากค่ะ คงความเป็นธรรมชาติได้อย่างดีเยี่ยม ดูได้จากพลเมือง งู
ตะกวด จิ้งเหลน และกิ้งก่า  ถึงที่นี่ไม่มีไฟ (นัยว่าเพื่อให้ผองเราซาบซ่านนกับความเป็นธรรมชาติได้มากที่สุด)
แต่เขามีไวน์ชั้นดี ชีส และสไปส์ทีไว้บริการ ตอนกลางคืนเค้าก็จุดไฟ จุดเที่ยน จุดตะเกียงค่ะ ดูสงบมาก แถมอากาศเย็นๆกับหมอกอ้อยอิ่ง.. สุดจะโมแรนติกเป็นที่สุด กลางคืนก็นับดาวนับเดือน ฟังเสียงตุ๊กแกแก้เหงา
ได้อารมณ์ดีเหมือนกันนะคะ

ใครอยากปายย ติดต่อได้ที่พ่อหนุ่มจอร์จ และนังลอล่าเดอะบุชช กรุณาแงะพวกเค้าขึ้นมาจากเหวด้วยตัวท่านเอง
แต่ถ้าสงสารอิรัก เห็นใจตะวันออกกลาง และเพื่อสันติสุขของชาวโลก ปล่อยพวกเข้าไว้ที่ก้นเหวเถอะค่ะ

ถ้าพี่น้องยืนยันจะไปให้ได้ กรุณาไปกะพวกเค้า at your own risk นะคะ

ปายยล่ะค่ะ