punnaorn

ไปคาเมรูนมาค่ะ..

ถ้าจะมีใครถามจขบ.(ถามหน่อยเหอะนะ อยากเล่าให้ฟัง.. ) ว่าที่เดินทางมานั่นน่ะ ประเทศไรหลอนสุดแบบที่ตีตราว่าข้าจะไม่กลับไปอีกน่ะแล้วน่ะ ตอบได้อย่างชัดถ้อยมากค่ะ

คาเมรูน

คาเมรูนเป็นประเทศที่อยู่ทางแอฟริกาตะวันตก ติดกะไนจีเรีย คนพูดภาษาฝรั่งเศส คนที่ภาษาอังกฤษได้มีน้อยมาก

แถมเป็นประเทศที่เข้ายาก ออกแม่งโคดยาก จนคิดว่าจะไม่ได้กลับบ้านซะแล้ว ฮือๆๆๆ

เริ่มจากวีซ่าไปประเทศนี้ต้องมีบุญญาธิการอภินิหารโลกแตกเท่านั้นถึงจะทำได้ เมืองไทยไม่มีทาง แต่ตอนที่จขบ.ไปนั้นมีประชุมใหญ่มาก เค้าเลยเตรียมวีซ่า upon arrival ให้แก่ผู้เข้าประชุมงานนี้โดยเฉพาะ โดยให้ไปรับตอนลงเครื่องใน
สนามบินตอนที่ผ่านตม.แล้ว รับกระเป๋าแล้ว เข้ามายืนเก้กังอยู่ข้างหน้า เค้าจะมีรายชื่อไว้ หมาย
ถึงจดไว้ในกระดาษเก่าๆ เยินๆ แบบว่า ตรูจะมั่นใจได้ไงวะว่าพี่เค้าพิมพ์ชื่อชั้นเข้าไปแล้วน่ะ

ปล.เราบินแอร์ฟร้านส์เข้าปารีสแล้วต่อเข้าคาเมรูนนะคะ ทีนี้ เราก็ฉลองอารยธรรมแสงสีสุดท้ายที่
ปารีสที่ผับไฮโซอะไรก็ว่าไป แล้วออกจาก ชาลส์ เดอ โกลล์ อย่างหรูหรา

ไปถึงสนามบินที่ยาอุนเด้ คามเมรูน

หึ หึ.. อย่า.. อย่าได้คิดถึงสุวรรณภูมิ.. กรุณาคิดถึง... ตลาดโรงเกลือค่ะ

อะจริงๆนะ

ร้อน (และไม่มีแอร์) ฝุ่นๆๆ กลิ่นตลบอบอวน (สุดยอด) เหงื่อตกกีบตลอดเวลา ต้องแบกกระเป๋าใหญ่ๆเดินตามเจ้าหน้าที่ๆทำวีซ่าให้เพราะเค้าเอาพาสปอร์ตเราไป

กฏเหล็กที่ต้องใช้กับการเดินทางในประเทศแถบนี้คือ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามให้วีซ่าห่างจากตัว
เด็ดขาด (ที่ไนจีเรียถึงขั้นต้องใส่ไว้ในชุดชั้นในนะคะ แต่ที่นั่น ไปไหนต้องมีทหารรักษาความปลอด
ภัยให้.. จขบ.ไม่เคยไป แต่เพื่อนร่วมงานที่เคยไปเค้าเล่าให้ฟัง)

เอาเป็นว่าเราต้องลากกระเป๋าใบบักเอ้ก (ขอโทษ.. อิฉั้นพัก Hilton แต่ไม่มีสบู่ให้ค่ะ ต้องแบกไปเอง แชมพู ยาสระผม ยาสีฟัน.. แบกไปเองให้หมด กระเป๋าใหญ่เหมือนจะย้ายบ้าน)

แล้วด้วยความที่เป็นตลาดโรงเกลือ เราก็ต้องมุดโน่นมุดนี่ ผลุบนั่นโผล่นี่จนว่าจะได้วีซ่าเกือบสาม
ชั่วโมง สภาพเหมือนลูกหมาตกโคลนสามตัวที่ผ่านสงครามโลกมาสามครั้งแต่ยังไม่ตาย

ลากสังขารมาได้ ถึงฮิลตั้นที่คืนละ สามร้อยห้าสิบดอลล่า เข้าห้อง.. แคบสุดยอด เอาน่ะหยวนๆ เปิดประตูห้องน้ำ ่ไม่มีสบู่อ่ะ ช่างฟะ ตรูหอบมาเอง ด้าย ไม่เป็นไร หันซ้าย หันขวา มีผ้าเช็ดตัว อะ รอดไป ไม่งั้นต้องใช้วิธีสลัดขนเอา.. กลับมาในห้องนอน

อ๊ะ อะไรเดินลอยชายตัดหน้า

มะ มะ มะ แลง สาบ....

อย่า.. อย่าเพิ่งคิดถึงกุ๊ดจี่น้อยสีอ่อนๆแบบไฮโซแถวคอนโดที่สุขุมวิท หรือน้ำตาล
เข้มกร้านโลกขึ้นมาหน่อยที่อำเภอสะบ้าย้อย มันคือ แมลงสาบตัวพ่อ ที่ใหญ่มาก.. พุงเป็นปล้องๆแบบ
สมบูรณ์พูนสุขเต็มที่เห็นได้ในระยะร้อยสามสิบเจ็ดเมตร ตัวสีน้ำตาล หัวสีดำเป็นมันขลับ ฮืออออออออ ที่สำคัญ แมลงสาบแถวนี้ชิวมากอ่ะค่ะ พี่เค้าก็รู้ว่าเราเห็นเค้า

แทนที่เค้าจะหนีอ่ะ เค้ากลับหยุดมองหน้าเราแล้ว หวือออดดดด (เสียงส่ายหนวดทักทาย) เปลี่ยนห้องก็ไม่ได้เพราะโรงแรมเต็มอ่ะ ฮืออ..

เอาเป็นว่าตลอดทริปนั้นมีเพื่อนร่วมห้องเป็นบรรพบุรุษแมลงสาบอ่ะค่ะ ทุกเช้าก่อนไป
ประชุมพี่เค้าจะออกมาจากซอกแล้ว.... หวือออดดดดดดดด ทักทาย อารมณ์ว่า ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะ เย็นนี้เจอกัน

ไม่รู้พนักงานทำความสะอาดห้องยังไงพี่เค้าถึงยังอยู่ดูแลจขบ.ได้ซะตลอดทริปขนาดนั้น จริงๆแล้วพี่ไม่ต้องหมั่นคอยดูแลและรักษาดวงใจหนูขนาดนี้ก็ได้.. กรูโตแล้ว.. ดูแลตัวเองได้ ไปหวืดดดดด ไกลๆ ได้มั้ยคะ

เอาเป็นว่าประชุมๆๆๆ ทำนั่นโน่นนี่เสร็จก็ เตรียมยุรยาตรจากถิ่นค่ะ ตอนนั้นเราจะไปเซเนกัลต่อ มาถึงสนามบินโรงเกลือ ที่พลุกพล่านเป็นที่ยิ่ง

อย่าคิดว่าจะจากไปได้ด้วยดีนะคะ เราไปกันสามหน่อ หนึ่งหน่อกลับเมืองไทยโดยบินเข้าปารีส จขบ.กะนายไปเซเนกัล เป็นความคิดที่ผิดพลาดที่สุดอย่างหนึ่งในชีวิต

เชื่อหน่อยเถอะค่ะว่าเที่ยวบินทุกเที่ยวที่บินออกจากคาเมรูนในวันนั้นทุกสายการบิน double book หมด แปลว่า ถ้าที่นั่งมีหนึ่งร้อยที่ เค้ารับจองตั๋ว และ คอนเฟิร์ม หนึ่งร้อยกับอีกแปดสิบที่ แล้ว
พี่จะเปิดรับอีกแปดสิบที่ทำซากอะไรคะ จะให้เค้ากระชับมิตรกันโดยการนั่นตักกันไปเรอะไง

สิ่งที่เกิดตามมาคือปลาหมอแปดสิบตัวต่อเที่ยวบินตกคลักอยู่กลางโรงเกลือ ไม่ใช่ข้างในที่พอ
จะมีร้านโน่นนี่นั่นให้นั่ง เดิน บลา บลา บลา นะคะ แต่ตกคลักอยู่ระหว่างประตูเข้าออกกะโต๊ะเช็คอิน
น่ะ แม้แต่แอร์ฟร้านส์ก็ยังมีลูกปลาหมอประมาณร้อยตัวตกคลักอยู่เช่นกัน ท้ายสุดสายการบินเสนอ
เงินหนึ่งร้อยยูโรให้แก่ทุกคนที่ยอมอยู่ที่นี่ต่อไป โดยจะหาเที่ยวบินต่อไปให้โดยเร็วที่สุด

แต่สายที่เสนอคือ แอร์ฟร้านเท่านั้น ที่เหลืออีกประมาณเจ็ดเที่ยวยึดหลัก ตัวใครตัวมันว่ะ รวมๆกัน
เจ็ดสายเหลือผู้โดยสารราวสามร้อยคนทึ่ไร้ที่พึ่งพิง

เพื่อนร่วมงานเราเค้าบินกะแอร์ฟร้านส์ ได้ที่นั่ง สำเร็จเสร็จดีก็ละลิ่วเช็คอินเข้าข้างในไป

อิฉันหรืิอคะ... กระหน่ำซัมเมอร์เซลล์.. บิน คาเมรูน แอร์ไลน์ค่ะ

....

........

............

เราจึงเป็นปลาหมอที่ซวยที่สุดในตลาดโรงเกลือ

ภาคสองมาต่อ คัมมิ่งซูนนะคะ ตอนนี้ต้องรีบปั่นงานล่ะค่ะ